Izbę Domów Maklerskich zawiązano w 1996 roku. Wraz z zarejestrowaniem Izby w dniu 29.11.96 r. uległ samorozwiązaniu Zespół Domów Maklerskich Związku Banków Polskich - pierwsza forma środowiskowego zorganizowania się przedsiębiorstw maklerskich.

Historia samorządności domów maklerskich to bardzo złożony temat, o specyficznych, często dla osób spoza tego środowiska niezrozumiałych i bardzo skomplikowanych uwarunkowaniach. W 1991 roku ustawodawca przewidział dla powstającego regulowanego rynku kapitałowego tylko jeden samorząd - obowiązkowy związek maklerów i to bardzo ściśle podporządkowany oraz nadzorowany przez Komisję Papierów Wartościowych. W Polsce zawód maklera nie był i nie jest zawodem wolnym - działalność maklerską wykonują i odpowiadają za nią domy maklerskie. Same domy maklerskie, dla których ówcześnie ustawa nie przewidywała samorządu gospodarczego, zaczęły poszukiwać własnej formuły samoorganizacji. Próbowano zaradzić narastającej słabości rozproszonego środowiska domów maklerskich, w którym dodatkowo coraz ostrzej zaczęły dominować różnorodne podziały. Udało się skupić środowisko wokół projektu, z którego zrodził się Zespół Domów Maklerskich ZBP.

ZDM ZBP odegrał dla domów maklerskich bardzo pozytywną rolę, choć możliwości jego oddziaływania na kształtowanie otoczenia prawnego i gospodarczego domów maklerskich były bardzo ograniczone. Tak samo były mocno ograniczone możliwości oddziaływania Zespołu na swoich członków. Koegzystując w ZDM domy maklerskie zaczęły lepiej dostrzegać pozytywy integracji i współpracy w imię wspólnych interesów. Zrozumiano i coraz mocniej odczuwano, że mając swojego grupowego reprezentanta domy maklerskie stają się bardziej liczącym się partnerem dla podstawowych instytucji, mających realny wpływ na kształtowanie polskiego rynku kapitałowego. Nowelizacja w grudniu 1993 r. ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi stworzyła możliwość tworzenia przez to środowisko izb gospodarczych. Dwa lata później zrzeszone w ZDM ZBP domy maklerskie rozpoczęły prace nad ewolucyjnym przekształceniem Zespołu w izbę gospodarczą. Zdecydowana większość domów maklerskich uważała, że celem środowiska powinno być stworzenie jednej silnej, wiarygodnej i reprezentatywnej organizacji. Decyzje o samorozwiązaniu ZDM ZBP i powołaniu Izby Domów Maklerskich były wyrazem dojrzałości i odpowiedzialności tego środowiska, choć jednocześnie było to ryzyko grożące głębokim rozłamem środowiska i utratą czegoś co już funkcjonowało oraz w jakimś zakresie sprawdzało się. To ryzyko opłaciło się i domy maklerskie wykazały, że tam gdzie chodzi nie tylko o wspólny środowiskowy interes, ale i o współodpowiedzialność za bezpieczeństwo oraz rozwój rynku, domy maklerskie potrafią wznieść się ponad partykularne dążenia. Domom maklerskim zależało na autentycznej organizacji samorządowej, więc przynależność do IDM jest dobrowolna. Środowisko doprowadziło do wyeliminowania z ówczesnego projektu nowego Prawa o publicznym obrocie zamierzonego przez projektodawcę zapisu o obligatoryjnym uczestnictwie domów maklerskich w takiej izbie.

Powołanie w 1996 roku własnej izby gospodarczej otworzyło zupełnie nowy rozdział w samoorganizowaniu się tego środowiska i jego możliwości oddziaływania na obszary obejmowane celami i zadaniami Izby Domów Maklerskich.

Z chwilą wpisu do rejestru sądowego Izba liczyła 32 członków - założycieli. Obecnie Izba zrzesza 20 członków. Fuzje, przejęcia i likwidacje spowodowały, że szereg członków IDM przestało istnieć jako samodzielne przedsiębiorstwa maklerskie. Łącznie w IDM było już 48 domów maklerskich.